شیعیان حضرت علی بن ابیطالب (ع) بجنورد

تو گمان کن که کسی تو را با این چهره پوشیده در شولای شب نمی‏شناسد؛
اما من که خوب می‏شناسمت!
من بارها
جای کفش‏های گِل‏آلود تو را بر دالان تاریک خانه‏های بی‏چراغ کوفه دیده‏ام.
انگار یادت رفته است،
وقتی که بال شکسته آن مرغ مهاجر را می‏بستی،
پری از او بر شال کمرت نشست!
نگو که کار تو نبوده، ریختن آن همه ستاره در روسری خیس پر از گریه دخترکان یتیمی که بر نرده‏های بی‏کسی آویخته بود!
خودت بگو؛
چند پنجره را برای رهایی پروانه‏های زندانی گشودی؟
چند سنگ را از سر راه پرواز کبوتر بچه‏ها برداشتی؟
راه چند رود را به باغ متروک همسایه کشاندی؟
کیسه خالی چند مسافر را پر از سوغات و خاطره کردی؟
تو گمان کن که کسی نمی‏داند در این کوله‏بار ساده تو،
چه رؤیاهای ناپیدایی پیداست؟
اکنون که رؤیای نیمه شب مردمان کوفه
به تیغ خیانت، زخم برداشته،
چه کسی انتظار نیمه شب خانه‏های بی‏مرد را پاسخ دهد؟
چه کسی در تنور بیوه‏زنان، شعله مهربانی برافروزد؟
چه کسی هم‏بازی تیله‏های شکسته چشمان کودکانی شود که به لبخند تو رنگ می‏یافت؟
بعد از تو دیگر
صدای پای هیچ عابری در کوچه باغ دل عاشقان نخواهد پیچید
و هیچ پرنده‏ای
بر سقف فرو ریخته مسجد کوفه
خانه نخواهد ساخت.
نزهت بادی

------------------------------------------------------
شمعی در باد

... و ناگهان برقی ظالم در فضا پیچید و فریادی از عمق جگر برخاست که «فزت و رب الکعبه».
تو گویی حجمی عظیم از نامردمی به یک‏باره بر شانه‏های زمین آوار شد.
مسجد، لبریز هیاهو و فاجعه بر جراحت قلب مردی می‏گریست که روزهای توفانی شهر، با اشاره دستان آزاده‏اش به واحه‏ای از آرامش بدل می‏شد؛ مردی که خاطره‏های خاموشش، چراغ خاک‏خورده عدل را نخستین شعله‏ها بود.
آن روز که عاشقانه سلامش کردند و به یاری‏اش خواندند، می‏دانست که پایان این جاده تاریک و پوشیده از خنجر، رودخانه خونی‏ست که از فرق عدالت‏خواهش سرریز خواهد کرد.
پس بی‏هیچ بیمی به راه افتاد تا سرچشمه‏های آینه را نشان مردمی بدهد که جز سنگ، معامله‏ای نمی‏شتاختند.
پچپچه‏های پشت روزنه‏ها را به تاریخ واگذاشت تا خورشید را از حلقه محاصره کوه‏های منافق بیرون کشد و حالا زیر شمشیر همان پچپچه‏ها، به آسمانی می‏مانست که آفتابش را تکه تکه کرده باشند.
او می‏رفت، با خاطراتی خون‏آلود و این شهر بیهوده را به مردمان مردابی‏اش می‏سپرد که رود، ایستادن را تاب نمی‏آورد.
امشب، لحظه‏ها به تدریج از او خالی می‏شود. او می‏رود آرام آرام و جان فرزندان و یارانش نیز همین‏گونه آرام، ذره ذره چون شمعی در باد، تحلیل می‏رود.
ای بزرگ! این پس‏لرزه‏های کبود، زمین‏لرزه رفتنت را در گوش زمین نجوا می‏کنند.
زردرویی‏ات، دل زینب را می‏شکافد و شانه‏های حسن را می‏لرزاند. تو می‏روی و حسین و ام کلثوم‏ات را با بغض‏هایی خونین تنها می‏گذاری، می‏روی و زمستانی طولانی، اجاق روشن عدالت را در خویش مچاله خواهی کرد. نخلستان‏ها گیسو پریشان و قد خمیده، مسیر عبورت را خون گریه می‏کنند.
پس از تو جهان، شبی مکرر است که در حسرت رؤیای خورشید، پیر می‏شود. آه، ای کوفه! شهر خواب‏های دراز خرگوشی! با کدام واژه‏ها رذالتت را به تصویر کشم؟
نامردمی‏هایت را چگونه بگویم که کلمات از فرط بغض، بر سر صفحاتم فرو نریزند؟
آه، ای کوفه، شهر فریب‏های مداوم، شهر دل‏های بی‏روزن! حقیرتر از آنی که با دست و دهانی شعله‏ور بخواهمت.
معصومه داوود آبادی

-------------------------------------------------------------------

آخرین سجده
آسمان، غریب‏تر از همیشه، بغض‏هایت را گریه می‏کند.
سنگ‏فرش‏های کوفه، بیدارتر از همیشه، هم‏قدمت می‏شوند.
هوای غربت‏آلوده شهر، تبدار توست.
دیوارهای کاهگلی، عاشقانه‏تر از همیشه نگاهت می‏کنند. نفس‏هایت غریب‏تر شده است.
هوای سنگین شب را توان نفس کشیدن با تو نیست.
کوچه‏های دلتنگ را امشب یارای همراهی کردن نیست.
دقیقه به دقیقه، دلتنگ‏تر می‏شوند و تنگ‏تر می‏خواهند در آغوشت بکشند تا سر بر شانه‏های بی‏تحمل ترک‏برداشته شان بگذاری و آسوده بخوابی؛ هرچند سال‏هاست که خواب و آسوده خوابیدن را فراموش کرده‏ای!
حتی سکوت هم امشب خواب را فراموش کرده.
ماه و ستاره‏ها لبریز دلشوره‏اند؛ همان‏هایی که گواه تواند.
چه شب‏های تلخی که با تو در گلوی چاه اشک ریخته‏اند. حتی کفش‏های کهنه‏ات را امشب میل رفتن نیست.
احساس خستگی می‏کنند، نمی‏توانند سنگینی سنگ‏فرش‏های نفرینی امشب را تحمل کنند.
شور برگشتن دارند؛ اما حیف، حیف که محال است.
برگشتن تو از نیمه‏راه محال است.
برگشتن تو که اگر تمام عرب به تو پشت می‏کردند، به دشمن پشت نمی‏کردی، محال است.
می‏روی؛ بی‏خیال اینکه فردا آب، بخواندت، آفتاب، جارت بزند و غربت، ندیدنت را سوگواری می‏کند.
می‏روی که تنها عشق را ماندگار کنی. می‏روی تا با دم مسیحائی‏ات مرگ را زنده کنی.
شگفت می‏روی؛ مثل روزی که آمدی؛ روزی که دیوار کعبه را شکافتی و امروز پیشانی‏ات شکافته خواهد شد. فرشته‏ها نمازت را صف کشیده‏اند و تو می‏روی، می‏روی تا جبرئیل، نماز را با تو اقامه کند.
می‏روی چون خون.
می‏دانی فاطمه علیهاالسلام مهربانی بر دوش پرنده‏ها بهار را به پیشوازت آورده است.
پیامبران خدا ساعت‏هاست چشم‏انتظار آمدنت، تمام‏قد ایستاده‏اند دلشوره نرسیدنت را؛ ایستاده‏اند تا با آخرین سجده، دلشوره‏هایشان را لبخند بزنی.
عباس محمدی
-------------------------------------------------

مرکب شهادت

کدام صفحه تاریخ بود و در کدام شهر؟ پدر در گوشش اذان گفت و نامش را مصطفی خواند.
چه زود به درجه اجتهاد عشق رسید؛ به همان زودی که به اجتهاد علم رسیده بود و شهادت، اجتهاد عشق است.
هم‏پای پدر، در مبارزه بود و هماورد او در مکتب درس.
فرزند خلف بودن، سزاوار هرکسی نیست. مصطفی تمام وجود خمینی بود و میوه دلش.
آهسته رشد کرد و قد کشید.
آشفته و شوریده فریاد زد، آن‏گاه که داغ دل پدر را فهمید و درد دین را چشید، مرکب شهادت را زین کرد.
دو ماه زندان انفرادی، مردان عشق را از پای درنمی‏آورد؛ سواران مرکب شهادت، همه عمر را در زندان زندگی مادی درد می‏کشند و آزادی عاشقانه را بال بال می‏زنند. شهادت مظلومانه، شیوه مردان است. آنان که به علی اقتدا می‏کنند، مظلومانه شهید می‏شوند و چه افتخاری بزرگ‏تر از اینکه در شهر صاحب الزمان متولد شوی، شهرها و کشورها را بگردی دنبال موعود خویش و کربلایت را در نجف بیابی و در آغوش مولای متقیان بیارامی! مولا او را خواند، چون نماز مولا خوانده بود، جام از کوثر ولایت خورده بود، مست معنای ذوالفقار بود، جان «اسماعیل» خمینی قربانی شد تا کعبه حکومت اسلامی بنا شود، تا رسم ولایت بر جای بماند، تا تاریخ، بر چهره پیر ولی باعظمت. امام خمینی سجده کند.
مصطفی رفت، خمینی رفت، خامنه‏ای هست؛ پس به نام او یا علی.
حسین امیری

-----------------------------------------------------------

منبع:پایگاه اطلاع رسانی موسسه جهانی سبطین

http://www.sibtayn.com/