5 شوال سال 36 هجرى قمرى / جنگ صفين
مناسبتهاى ماه شوّال
تمامى حاكمان و عاملان منصوب عثمان مقتول، در برابر اقدامات حضرت على(ع)، ناچار به تسليم و يا فرار از محل حكومت خود شدند و حضرت على(ع) به جاى آنان افراد صالح، كاردان و دلسوزى منصوب كرد. ولى حاكم شام از تبعيت امام على(ع) سر باز زد و در صدد كارشكنى و افساد و فتنه جويى برآمد.
معاويه بن ابى سفيان كه از زمان خلافت عمر بن خطاب، به حكومت شام منصوب و در خلافت عثمان نيز پايه هاى حكومت خويش را تقويت كرده بود، در برابر رأى مردم و انتخاب حضرت على(ع)، گردنكشى و ياغى گرى نمود و با بهانه قرار دادن قتل عثمان بن عفان در صدد سرپيچى از فرمان حضرت على(ع) برآمد(!). آن حضرت نامه هايى براى وى ارسال و او نيز پاسخ هايى براى امام على(ع) فرستاد، ولى عاقبت بر لجاجت خويش باقى ماند و براى مخالفت و دشمنى آشكارتر با امام على(ع)، به سوى عراق هجوم آورد.
امام على(ع) نيز در روز پنجم شوال سال 36 قمرى، ياران و سپاهيان خويش را از كوفه به سوى سرحدات شام گسيل نمود.(2)
امام على(ع) در كوفه، ابو مسعود عقبه بن عامر انصارى را جانشين خويش قرار داد و به همراه لشكريان رزمنده و خداجوى خويش از كوفه خارج شد.
آن حضرت، از كوفه به "مدائن"، پس از آن به "أنبار" و آن گاه به "رقّه" رفت و در ميان راه سپاهيان جديدى به وى پيوستند.
اهالى "رقه" به دستور مالك اشتر نخعى، پل بزرگى بر روى رودخانه فرات در محل "منبج" احداث نمودند و سپاهيان حضرت على(ع) از آن پل عبور كرده و در سرزمين صفين، در برابر سپاهيان معاويه بن ابى سفيان قرار گرفتند و سرانجام نبرد سنگين و بزرگ "صفين" در نخستين روزهاى ماه صفر سال 37 قمرى ميان طرفين آغاز گرديد.(3)
حركت حضرت على(ع) به سوى صفين
5 شوال سال 36 هجرى قمرى
حضرت على(ع) پس از رأى قاطع مسلمانان به وى و انتخابش به خلافت اسلامى، در صدد برآوردن انتظارات و درخواست هاى به حق مردم در اجراى عدالت الهى، برآمد و در اين راه همت فزاينده اى گماشت و نخستين اقدامات آن حضرت، عزل عاملان و حاكمان غير صالح از حكومت و نصب افراد شايسته به جاى آنان بود.
تمامى حاكمان و عاملان منصوب عثمان مقتول، در برابر اقدامات حضرت على(ع)، ناچار به تسليم و يا فرار از محل حكومت خود شدند و حضرت على(ع) به جاى آنان افراد صالح، كاردان و دلسوزى منصوب كرد. ولى حاكم شام از تبعيت امام على(ع) سر باز زد و در صدد كارشكنى و افساد و فتنه جويى برآمد.
معاويه بن ابى سفيان كه از زمان خلافت عمر بن خطاب، به حكومت شام منصوب و در خلافت عثمان نيز پايه هاى حكومت خويش را تقويت كرده بود، در برابر رأى مردم و انتخاب حضرت على(ع)، گردنكشى و ياغى گرى نمود و با بهانه قرار دادن قتل عثمان بن عفان در صدد سرپيچى از فرمان حضرت على(ع) برآمد(!). آن حضرت نامه هايى براى وى ارسال و او نيز پاسخ هايى براى امام على(ع) فرستاد، ولى عاقبت بر لجاجت خويش باقى ماند و براى مخالفت و دشمنى آشكارتر با امام على(ع)، به سوى عراق هجوم آورد.
امام على(ع) نيز در روز پنجم شوال سال 36 قمرى، ياران و سپاهيان خويش را از كوفه به سوى سرحدات شام گسيل نمود.(2)
امام على(ع) در كوفه، ابو مسعود عقبه بن عامر انصارى را جانشين خويش قرار داد و به همراه لشكريان رزمنده و خداجوى خويش از كوفه خارج شد.
آن حضرت، از كوفه به "مدائن"، پس از آن به "أنبار" و آن گاه به "رقّه" رفت و در ميان راه سپاهيان جديدى به وى پيوستند.
اهالى "رقه" به دستور مالك اشتر نخعى، پل بزرگى بر روى رودخانه فرات در محل "منبج" احداث نمودند و سپاهيان حضرت على(ع) از آن پل عبور كرده و در سرزمين صفين، در برابر سپاهيان معاويه بن ابى سفيان قرار گرفتند و سرانجام نبرد سنگين و بزرگ "صفين" در نخستين روزهاى ماه صفر سال 37 قمرى ميان طرفين آغاز گرديد.(3)
1- أنساب الاشراف – ترجمه اميرالمؤمنين- (احمد بن يحيى بلاذرى)، ص 121
2- مروج الذهب (على بن الحسين المسعودى)، ج2، ص 384؛ وقعه صفين (نصر بن مزاحم)، ص 131؛ وقايع الايام (شيخ عباس قمى)، ص 69
3- أنساب الاشراف – ترجمه اميرالمؤمنين- ص 202؛ تاريخ ابن خلدون (ترجمه عبدالمحمد آيتى)، ج1، ص 598
---------------------------------------------
منبع:http://www.al-shia.org
+ نوشته شده در پنجشنبه هفدهم مرداد ۱۳۹۲ ساعت 5:19 توسط غلامرضا شهریاری
|
گروه وبلاگ های تخصصی واحد فرهنگی حسینیه شهزاده علی اکبر(ع) بجنورد درنظرداردبنام هریک ازمعصومین علیهماالسلام وبلاگ تخصصی برای استفاده عموم ایجاد نماید ودومین وبلاگ بنام دومین معصوم یعنی صدیق اکبر، فاروق اعظم، موالموحدین ، ابوتراب حضرت علی بن ابیطالب علیه السلام نامگذاری و شروع به فعالیت مینماید. امید است مطالب مندرج مورد استفاده عزیزان قرارگیردوهمچنین آماده دریافت نظرات ، مقالات و دل نوشته های عاشقان پیامبراسلام (ص) و آل پیامبرعلیهماالسلام برای درج دروبلاگ هستیم