اشعار درباره امام علی علیه السلام
كسايى مروزى
فهم كن گر مؤمنى فضل اميرالمؤمنين
فضل حيدر، شير يزدان مرتضاى پاكدين

فضل آن كس كز پيمبر بگذرى فاضلتر اوست
فضل آن ركن مسلمانى ، امام المتقين

فضل زين الاصفيا داماد فخر انبيا
كافريدش خالق خلق آفرين از آفرين

اى نواصب ، گر ندانى فضل سر ذوالجلال
آيت قربى نگه كن و آن اصحاب اليمين

قل تعالوا ندع بر خوان ، ور ندانى گوش دار
لعنت يزدان ببين از نبتهل تاكاذبين

لافتى الا على برخوان و تفسيرش بدان
يا كه گفت و يا كه داند گفت جزروح الامين ؟

آن نبى ، وز انبيا كس نى به علم او را نظير
وين ولى ، وز اوليا كس نى به فضل او راقرين

آن چراغ عالم آمد، وز همه عالم بديع
وين امام امت آمد، وز همه امت گزين

آن قوام علم و حكمت چون مبارك پى قوام
وين معين دين و دنيا، وز منازل بى معين

اى به دست ديو ملعون سال و مه مانده اسير
تكيه كرده بر گمان ، برگشته ازعين اليقين

گر نجات خويش خواهى ، در سفينه نوح شو
چند باشى چون رهى تو بينواى دل رهين

دامن اولاد حيدر گير و از طوفان مترس
گرد كشتى گير و بنشان اين فزع اندرپسين

گر نياسايى تو هرگز، روزه نگشايى به روز،
وز نماز شب هميدون ريش گردانى جبين ،

-------------------------------------------------------------------

شهریار

علي اي هماي رحمت تو چه آيتي خدا را
که به ماسوا فکندي همه سايه‌ي هما را

دل اگر خداشناسي همه در رخ علي بين
به علي شناختم به خدا قسم خدا را

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند
چو علي گرفته باشد سر چشمه‌ي بقا را

مگر اي سحاب رحمت تو بباري ارنه دوزخ
به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

برو اي گداي مسکين در خانه‌ي علي زن
که نگين پادشاهي دهد از کرم گدا را

بجز از علي که گويد به پسر که قاتل من
چو اسير تست اکنون به اسير کن مدارا

بجز از علي که آرد پسري ابوالعجائب
که علم کند به عالم شهداي کربلا را

چو به دوست عهد بندد ز ميان پاکبازان
چو علي که ميتواند که بسر برد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
متحيرم چه نامم شه ملک لافتي را

بدو چشم خون فشانم هله اي نسيم رحمت
که ز کوي او غباري به من آر توتيا را

به اميد آن که شايد برسد به خاک پايت
چه پيامها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تويي قضاي گردان به دعاي مستمندان
که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چوناي هردم ز نواي شوق او دم
که لسان غيب خوشتر بنوازد اين نوا را

«همه شب در اين اميدم که نسيم صبحگاهي
به پيام آشنائي بنوازد و آشنا را»

ز نواي مرغ يا حق بشنو که در دل شب
غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهريارا

------------------------------------------------------------------------

شهید چمران

علی علی علی !
چه بگویم ؟ چگونه بگویم ؟
چطور نام تو را که بر قلبم گره خورده است بر زبان آورم ؟
چگونه عشق ازلی ام را به تو که در سراچه ی دلم نهان شده است و
گوش نامحرم را جای پیغام ملکوتی نیست بازگو کنم ؟
علی چه بگویم ؟ که مرا ممکن است به شرک متهم کنند!
اگر پرستش جز ذات خدا مجاز بود بدون شک تو را می پرستیدم .
تو تجلی خدایی.... تو تجسم صفات خدا و معیارهای خدایی....
تو خلیفه الله علی الارضی....تو هدف انسانیتی....
تو خدا نیستی ولی وجود تو را جز خدا پر نکرده است .

شهید دکتر مصطفی چمران


-------------------------------------------------------------------------------------------------

 مولانا

ای شاه شاهان جهان الله، مولانا علی
ای نور چشم عاشقان الله، مولانا علی

حمد است گفتن نام تو ای نور فرخ نام تو
خورشید و مه هندوی تو الله، مولانا علی

خورشید مشرق خاوری در بندگی بسته کمر
ماهت غلام نیک پی الله، مولانا علی

خورشید باشد ذره‌ای از خاکدان کوی تو
دریای عمان شبنمی الله، مولانا علی

موسی عمران در غمت بنشسته بد در کوه طور
داود می‌خواندت زبور الله، مولانا علی

آدم که نور عالم است عیسی که پور مریم است
در کوی عشقت در هم است الله، مولانا علی

داود را آهن چو موم قدرست نموده کردگار
زیرا به دل اقرار کرد الله، مولانا علی

آن نور چشم انبیا احمد که بد بدر دجا
می‌گفت در قرب دنا الله، مولانا علی

قاضی و شیخ و محتسب دارد به دل بغض علی
هر سه شدند از دین بری الله، مولانا علی

گر مقتدای جاهلی کردست در دین جاهلی
تو مقتدای کاملی الله، مولانا علی

شاهم علی مرتضی بعدش حسن نجم سما
خوانم حسین کربلا الله، مولانا علی

آن آدم آل عبا دانم علی زین العباد
هم باقر و صادق گوا الله، مولانا علی

موسی کاظم هفتمین باشد امام و رهنما
گوید علی موسی الرضا الله، مولانا علی

سوی تقی آی و نقی در مهر او عهدی بخوان
با عسکری رازی بگو الله، مولانا علی

مهدی سوار آخرین بر خصم بگشاید کمین
خارج رود زیر زمین الله، مولانا علی

تخم خوارج در جهان ناچیز و ناپیدا شود
آن شاه چون بیدار شود الله، مولانا علی

دیو و پری و اهرمن، اولاد آدم مرد و زن
دارند این سر در دهن الله، مولانا علی

اقرار کن اظهار کن مولای رومی این سخن
هر لحظه سر من لدن الله، مولانا علی

ای شمس تبریزی بیا بر ما مکن جور و جفا
رخ را به مولانا نما الله، مولانا علی